Merk je dat jouw gezondheid achteruitgaat? Voel je dat je steeds meer moet inleveren? Dat je steeds minder kunt en dat je stapje voor stapje moet loslaten?

Wat doet het met jou? Merk je ook dat dit een proces is van rouwarbeid, omdat je verlies lijdt? In dit artikel wil ik ingaan op de achteruitgang van gezondheid als rouwproces. Het is een vermindering van mogelijkheden in jouw leven. Je verliest een stukje van wat je kon, en daar moet je mee leren omgaan. Dat is niet gemakkelijk.

Als ziekte langzaam je leven binnensluipt

Alice vertelde: ‘Mijn ziekte begon heel sluimerend. Ik kreeg wat klachten, die werden steeds erger. Maar op den duur heb ik toch maar hulp gezocht bij mijn huisarts. Ach, en dan viel het weer mee. Het knapte ook weer wat op. En toch, als ik terugkijk, dan heb ik alleen maar ingeleverd. Ik kan niet meer wat ik kon, en ik wil nog zo veel wat me niet meer lukt.’

De harde waarheid niet langer ontkennen

Henk vertelde over zijn ziekte. Ook bij hem kwam de ziekte binnen als een sluipmoordenaar. Gaandeweg ging zijn gezondheid achteruit. Hij zei tegen me: ‘In het begin ontkende ik dat het zo erg was. Ik stond immers nog volop in het leven en deed mijn werk met veel plezier. Maar het viel me wel steeds zwaarder. En altijd had ik er wel een verhaal bij over hoe dat kwam. Dat was mijn ontkenningsfase: er altijd een draai aan geven. Nu weet ik dat er geen ontkennen meer aan is. De waarheid is hard, zegt men, maar weet je dat de waarheid ook oplucht?’

De pijn van achteruitgang en het verlangen naar vooruit

Een mens wil vooruitgaan! Hij of zij wil leren en vooruit in het leven. Weet je wie dat tegen me zei? Dat was Sabine. Van de ene op de andere dag kwam ze thuis te zitten door een heftig ongeval. Ze kon niks meer. Elke dag lag ze op bed. Ze had pijn. En ze zei: ‘Ik voel dat ik achteruitga, de aftakeling is begonnen, er is neergang en teloorgang.’ Dat is heftig om mee te maken. Ook voor de partner van Sabine. Het had impact op hun beider leven.

Gezondheidsverlies bij het ouder worden: wennen aan afhankelijkheid

Iemand schreef me: ‘Mijn moeder was vitaal en ondernemend tot haar 82e. Toen liep ze een dwarslaesie op en raakte verlamd vanaf haar middel, wat een enorme impact had op haar leven. Ze kon na revalidatie uiteindelijk weer naar haar eigen huis, maar het kostte veel moeite om de artsen ervan te overtuigen dat ze écht niet naar een verzorgingstehuis wilde. Maar thuis was ook niet meer vertrouwd, want er moest heel wat worden aangepast en anders worden ingericht, zodat ze op de benedenverdieping kon wonen. En ze had veel hulp nodig. Gelukkig had ze een grote kring vrienden en bekenden om zich heen die boodschappen deden en vaak over de vloer kwamen. Voor de fysieke zorg werd thuiszorg ingeschakeld. Ze moest het zich laten welgevallen dat ze door vreemden werd gewassen. Ze werd om negen uur ’s avonds in bed gelegd en om acht uur ’s morgens er weer uitgehaald.

Haar gezichtsvermogen ging hard achteruit en ze kon geen boek lezen, geen televisie kijken, dus ze lag daar maar, de halve nacht wakker van de pijn. Ongelooflijk hoeveel ze heeft moeten inleveren. Ze klaagde niet, maar ze had het weleens moeilijk. Dan belde ze me midden in de nacht en dan ging ik naar haar toe. Niet dat ik er iets aan kon veranderen, maar het was fijn dat we die momenten en het verdriet konden delen. Dat ze zich niet alleen voelde.’

Hulp van mij?

Aangenaam, ik ben Gea van der Veen, oprichter van Verlies van gezondheid.

Toekomst scheppen voor mensen die verlies van gezondheid ervaren: dat is wat mij bezielt! Mensen als jou herkenning bieden of een platform. Dat is wat ik graag wil en graag doe.

Wil je een online coachingsessie boeken, of misschien eerst even sparren over de mogelijkheden? Neem gerust contact met me op! Ik help je graag verder.