Ongevraagde adviezen: waarom ze pijn doen bij chronisch ziek zijn
Soms komt het uit het niets: een goedbedoelde tip of een advies waar je niet om hebt gevraagd.
- “Je moet gewoon wat meer bewegen.”
- “Je moet er niet zo in blijven hangen.”
- “Je moet echt eens magnesium proberen.”
En hoewel je weet dat het vast goed bedoeld is, voel je iets in je buik samentrekken. Alsof iemand met een vinger wijst. Alsof er iets mis is met hoe jij het doet. Alsof jij zelf niet goed genoeg bent.
Je knikt misschien beleefd, maar vanbinnen gebeurt er iets anders.
Doe ik dan iets verkeerd?
Waarom ongevraagd advies bij ziekte zo hard kan binnenkomen
Als je leeft met een chronische aandoening, dan leef je vaak al met een soort onzichtbare spanning: de constante afweging tussen wat je zou willen en wat je aankunt. Je kent je grenzen, je kent je lijf, je kent je hoofd. En je zoekt, je tast af en je probeert dingen uit. Niet omdat je niet genoeg doet, maar juist omdat je al zoveel doet.
Wanneer iemand dan zegt: “Je moet gewoon…”, klinkt dat alsof het simpel is en alsof jij iets over het hoofd ziet.
De diepere laag onder je reactie op goedbedoelde adviezen
Een diepe wens om erkend te worden en gezien te worden in alles wat je al doet, alles wat je draagt. En die erkenning voel je niet als iemand vooral zegt wat je anders zou moeten doen.
Goedbedoeld advies helpt niet altijd en dit is waarom
Laten we eerlijk zijn: de meeste adviezen zijn echt goedbedoeld. Mensen willen helpen. Ze willen iets doen met jouw verhaal en jouw pijn. Soms weten ze niet wat ze moeten zeggen, en vullen ze de leegte met een oplossing.
En soms projecteren ze onbewust hun eigen ongemak op jou:
- “Als jij verandert, hoef ik niet na te denken over mijn eigen kwetsbaarheid.”
- “Als ik een oplossing geef, hoef ik jouw verdriet niet te voelen.”
We leven ook in een samenleving vol oplossingen. De adviescultuur viert hoogtij, zeker online. Een chronische aandoening? Google weet raad. Of anders wel dat ene Insta-account dat belooft dat je je klachten kunt “omkeren met de juiste mindset”.
En dat is pijnlijk.
Want het impliceert dat als je maar ‘goed genoeg’ je best doet, je klachten verdwijnen.
En dus: als dat niet lukt, dan zal het wel aan jou liggen. En dat kan een diepe eenzaamheid geven.
Wat mensen met een chronische aandoening nodig hebben
Soms heb je niet nog een extra tip nodig, maar iemand die gewoon naast je blijft zitten. Iemand die je niet probeert te fixen, maar gewoon zegt: “Ik zie je. Wat knap dat je doorgaat.”
Wat helpt in plaats van ongevraagd advies?
- Echte aandacht: niet alleen horen wat je zegt, maar ook echt luisteren.
- Erkenning: dat jouw situatie niet oplosbaar is met één tip. Dat jij al zó veel onderzoekt en probeert.
- Vertrouwen: in jouw proces, jouw tempo, jouw keuzes.
Voorbeeld:
“Toen ik aangaf dat ik niet naar het feestje kon komen vanwege mijn energie, zei iemand: ‘Als je je maar niet laat gaan, hè!’
Ik had het gevoel dat ik moest uitleggen dat ik echt mijn best doe. Maar ik wilde alleen maar gehoord worden. Niet overtuigd worden van een andere aanpak.”
Soms is de allerbeste reactie: “Wat rot. Wil je dat ik gewoon even luister?”
Hoe geef je je grenzen aan bij goedbedoeld maar pijnlijk advies?
Je hoeft niet alles te slikken. Je mag vriendelijk maar duidelijk aangeven wat je wel en niet nodig hebt. Ook bij mensen die dichtbij staan.
Een paar mogelijke reacties:
- “Ik weet dat je het goed bedoelt, maar ik zoek nu vooral iemand die wil luisteren.”
- “Ik heb al veel geprobeerd. En ik kies bewust voor wat ik nu doe.”
- “Dank je, maar dit voelt voor mij als kritiek. Zou je me willen vragen wat ik nodig heb in plaats van iets aan te dragen?”
En weet je? Het is ook oké als je het even laat gaan. Niet elke opmerking hoef je meteen te pareren. Maar je mag jezelf serieus nemen in wat het met je doet.
De druk van social media
Online wordt het nog lastiger. De stroom aan succesverhalen, health-hacks, zelfhulpquotes en ‘wondermiddelen’ is eindeloos. Je hoeft maar één keer te googelen op je klacht, en je wordt overspoeld met verhalen van mensen die wél “herstelden”, als ze maar de juiste supplementen, mindset of therapie vonden.
En dat kan je het gevoel geven dat jij faalt: “Blijkbaar lukt het anderen wel. Wat doe ik verkeerd?”
Maar die verhalen zijn vaak gekleurd. Ze laten niet het hele plaatje zien. En zelden de moeite, de onzekerheid, of de dingen die niet werkten.
Je hoeft niet alles te proberen. Je mag kritisch zijn. En je mag vertrouwen op je eigen pad.
Veelgestelde vragen – FAQ
Hier tref je enkele veelgestelde vragen.
Omdat het (vaak onbedoeld) raakt aan iets kwetsbaars. Het gevoel dat je tekortschiet. Dat jij misschien het probleem bent. Terwijl je juist zo hard werkt om je weg te vinden in een situatie die al moeilijk genoeg is.
Bijvoorbeeld:
“Ik waardeer dat je meedenkt, maar ik ben al goed begeleid.”
Of:
“Voor nu heb ik vooral behoefte aan erkenning, niet aan oplossingen.”
Soms helpt herhalen. Blijf vriendelijk maar duidelijk. En als iemand jouw grenzen structureel overschrijdt, kan afstand nemen (tijdelijk of blijvend) ook een vorm van zelfzorg zijn.
Nee. Je bent mens. Het is logisch dat je geraakt wordt en iets wilt rechtzetten. Maar je mág ook oefenen in loslaten. In vertrouwen op jezelf, ook als een ander dat niet lijkt te doen.
Tot slot
Je mag geraakt zijn.
Je mag verdriet voelen.
Je mag zeggen: “Nee, dank je.”
Want jij kent je verhaal. Jij weet wat je al allemaal hebt geprobeerd. Jij weet hoe het is om elke dag opnieuw te zoeken naar balans, naar betekenis, naar alles wat nog wel kan.
En dat is al meer dan genoeg.
Hulp van mij?
Aangenaam, ik ben Gea van der Veen, oprichter van Verlies van gezondheid.
Vind je het lastig om met die ongevraagde adviezen om te gaan? Twijfel je soms aan jezelf of aan je keuzes?
In mijn coaching is er alle ruimte voor jouw verhaal. Geen kant-en-klare oplossingen, maar samen onderzoeken wat jij nodig hebt – op jóuw manier, in jóuw tempo.
Wil je een online coachingsessie boeken, of misschien eerst even sparren over de mogelijkheden? Neem gerust contact met me op! Ik help je graag verder.