Je leeft je leven en je hebt een doel voor ogen. Een doel waar je naar toeleeft, de stip op de horizon. En dat kan van alles zijn. Bijvoorbeeld een jaar sabbatical en rondreizen, iets van de wereld zien. Eindelijk eens die marathon lopen: in New York of Tokio zou te gek zijn. Of binnen 5 jaar die management job binnenhalen. Je ziet jezelf al helemaal zitten. Groter huis, lekkere auto van de zaak. Je ziet het al helemaal voor je.

En dromen kunnen ook veel kleiner zijn. Eindelijk eens 2x in de week het sporten volhouden. Of toch eens minder eten afhalen en zelf gezonder eten. Misschien ook nog 5 killotjes eraf. Zou toch heerlijk zijn.

De pijn van moeten loslaten wat je zo graag wilde

Welke dromen of doelen je ook hebt, als je je gezondheid verliest dan komen deze dromen onder druk te staan. Met een beetje geluk kun je ze iets uitstellen, of een beetje aanpassen. Maar als je pech hebt dan zijn deze dromen bedrog geweest. Onbereikbaar en uit het zicht verdwenen. En dat doet wat met je. Ineens heb je een heel ander toekomstperspectief. Of misschien zie jij helemaal geen perspectief meer. En hoe dan verder?

Zeker als je vlak na het moeten loslaten van een doel zit, dan doet dat pijn. Heel veel pijn. En hoe je het wendt of keert: het lijkt wel of je er constant mee geconfronteerd word. Ineens lijkt er wekelijks aandacht te zijn voor de marathon op televisie. Of je ziet op social media de leukste filmpjes en foto’s voorbij komen van mensen die er jaartje tussenuit zijn. Of je staat te kijken bij de voetbalwedstrijd van je zoon of dochter terwijl jij niet eens kunt lopen. Dat zijn echt momenten waar je keihard geconfronteerd word met je eigen beperkingen. En dat doet pijn.

Verdriet en boosheid horen erbij: laat het eruit

En die pijn mag je ook echt voelen. Want het is ook hard. Het voelt ook oneerlijk. En je mag je teleurgesteld voelen. Je lichaam laat je in de steek. En of dat nu mentaal, fysiek of een combinatie van beiden is. De teleurstelling is een steek in je hart.

Met die pijn is het lastig omgaan. In het begin heeft iedereen er wel begrip voor. Ook als je boos bent of opstandig. Of als je chagrijnig bent.

Maar na verloop van tijd word dit al lastiger gevonden door je omgeving. Toch is het belangrijk om deze pijn te uiten. Het niet op te kroppen. Gun jezelf hier ruimte voor.

Ook als je niet meer gezond bent mag je net als iedereen een shit dag hebben. Een dag waarop je chagrijnig bent. Of boos of verdrietig of noem maar op. Dat mag gewoon. Wring je niet in alle bochten om de pijn te verbergen. Ook na een jaar, ook na twee jaar. Neem de tijd die jij nodig hebt. En ga je eens te ver: ach, je kunt altijd een keer sorry zeggen. Maar gooi de teleurstelling eruit!

Hulp van mij?

Aangenaam, ik ben Gea van der Veen, oprichter van Verlies van gezondheid.

Toekomst scheppen voor mensen die verlies van gezondheid ervaren: dat is wat mij bezielt! Mensen als jou herkenning bieden of een platform. Dat is wat ik graag wil en graag doe.

Wil je een online coachingsessie boeken, of misschien eerst even sparren over de mogelijkheden? Neem gerust contact met me op! Ik help je graag verder.