José werd ziek. En niet zomaar een beetje. Ze raakte burn-out. Langdurige spanningen op het werk, steeds weer dat gevoel tekort te schieten, en vooral: een leidinggevende waar ze geen steun van kreeg maar juist afstand, kilte en onbegrip. Dat brak haar op.

Onveilig werkklimaat: wanneer de leidinggevende je ziek maakt

José was een betrokken collega. Altijd loyaal, altijd bereid om een stapje extra te doen. Maar gaandeweg begon ze te merken dat het niet eerlijk ging. Twee collega’s maakten dezelfde fouten als zij, maar waar zij op het matje werd geroepen, werden zij geprezen om hun initiatief. José kreeg structureel een ander beoordelingskader. Ze voelde zich klein gemaakt, niet gezien, niet gewaardeerd.

En nee, dit gaat niet over een eenmalig incident. Dit was systematisch. En dat maakte het des te zwaarder.

• Lees ook: Verlies van gezondheid en het ontstaan van een arbeidsconflict

De burn-out: meer dan alleen werkdruk

Natuurlijk: er speelden meer factoren een rol. Privé had José het ook zwaar. Maar de druppel was werkgerelateerd. Het gevoel steeds op eieren te moeten lopen. Steeds alert zijn op hoe iets zou overkomen. Nooit het idee hebben dat haar inzet echt werd gezien. En op een dag lukte het niet meer. Ze kon niet meer. Haar lichaam en hoofd zeiden: stop.

José meldde zich ziek. En dat was het begin van een nieuwe strijd.

Re-integratie met hindernissen

Vanaf het moment dat ze zich ziek meldde, was het alsof ze een andere status kreeg. De werkgever werkte op papier mee aan re-integratie. Maar in de praktijk? Geen begrip, geen ruimte voor haar verhaal, en weinig echte inspanning om haar duurzaam terug te laten keren. Het plan van aanpak werd een formaliteit. Gesprekken waren kil en formeel. En José kreeg het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar ziekte.

Alsof ze zich aanstelde. Alsof ze niet ziek genoeg was. Alsof het haar eigen schuld was.

Dat is pijnlijk. Zeker als je zo je best hebt gedaan.

Verkeerde benadering bij chronische ziekte: waarom oordeel herstel belemmert

José vertelde tijdens ons traject dat ze zich nog zieker ging voelen van het oordeel. Niet van het werk zelf, maar van de manier waarop haar situatie werd benaderd. Ze was kwetsbaar, maar kreeg geen bescherming. Ze was bereid om stapjes te zetten, maar liep steeds tegen muren aan.

Als je dan probeert terug te keren, maar telkens wordt geconfronteerd met wantrouwen en afstand, dan raak je verder weg van herstel.

En het punt is: José wilde wel. Ze was gemotiveerd. Ze deed alles wat ze kon. Maar zonder samenwerking, zonder vertrouwen, zonder wederzijds respect lukt het niet.

Goed leiderschap bij ziekteverzuim: durf jij echt te luisteren?

Leiderschap in tijden van verzuim vraagt iets anders dan het volgen van de regeltjes. Het vraagt menselijke maat. Kun jij de pijn van de ander verdragen, zonder oordeel? Kun je luisteren zonder meteen te toetsen of het ‘klopt’? Durf jij het ongemak aan te kijken en ruimte te maken voor herstel, ook als het je iets kost?

Want als José iets nodig had, dan was het dat. Een veilige bedding. Een plek waar ze haar verhaal mocht doen, zonder bang te zijn voor repercussies.

Dat is wat herstel mogelijk maakt. Geen formeel plan van aanpak, maar een relatie waarin vertrouwen weer kan groeien.

Veelgestelde vragen – FAQ

Hier tref je enkele veelgestelde vragen.

Hulp van mij?

Aangenaam, ik ben Gea van der Veen, oprichter van Verlies van gezondheid

Toekomst scheppen voor mensen die verlies van gezondheid ervaren: dat is wat mij bezielt! Mensen als jou herkenning bieden of een platform. Dat is wat ik graag wil en graag doe.

Wil je een online coachingsessie boeken, of misschien eerst even sparren over de mogelijkheden? Neem gerust contact met me op! Ik help je graag verder.