Jouw ziekte kan leiden tot burn-out of depressiviteit. Omdat het uitzichtloos lijkt. Of omdat je alle hoop verliest. Je gaat van onderzoek naar onderzoek en dat geeft jou stress! Herken je dat? Lees dan mijn artikel! De stress van de medische molen

De stress van de medische molen

Als je ziek bent en je wordt patiënt, dan komt er een tsunami van gevolgen over je heen. Allereerst beland je in de medische molen. Je leeft van onderzoek naar onderzoek, dus van stressmoment naar stressmoment. Van stress wordt geen enkele patiënt beter. Sterker nog: vaak verergeren lichamelijke klachten door de hoge stressklachten. Verschillende inzichten maar geen uitzicht

Verschillende inzichten, maar geen uitzicht

Vervolgens krijg je te maken, als je werkzaam bent, met bedrijfsartsen. Ook zij hebben een belangrijke vinger in de pap. Niet zelden ontstaan er verschillen van inzichten. Maar ook als er geen verschil van inzicht is levert dit veel stress op. Het voelt als zeer emotioneel steeds weer je verhaal te vertellen. Dat doet pijn, dat raakt. Twee jaar arbeidsongeschikt

Twee jaar arbeidsongeschikt: en dan?

En ben je 2 jaar arbeidsongeschikt, dan komt ook het UWV zich melden. En dan heb je het ook over gevolgen voor je inkomen. En ook daar komen enorm veel stressmomenten uit voort. Want daarmee komen er ook andere gevolgen aan de orde. Hoe gaat het financiële plaatje eruitzien? Kan ik mijzelf redden? Je leven begint serieus te wankelen. Het fundament dreigt weg te vallen. Met alle gevolgen van dien. Emotionele dreun

Een emotionele dreun die blijft hangen

Arbeidsongeschiktheid kan een enorme emotionele dreun opleveren. Het wegvallen van toekomstperspectief, het gevoel niet meer mee te doen, het idee een stempel te hebben of in financiële problemen te raken kan een enorme stressfactor zijn. Als de dreun zo groot is dat je nog nauwelijks licht aan het eind van de tunnel ziet, is het heel erg makkelijk in een burn-out of depressie terecht te komen. En dit nog bovenop de lichamelijke problemen. Lichaam en geest horen bij elkaar.

Lichaam en geest horen bij elkaar

Ik zei het al eerder: lichaam en geest zijn één wat mij betreft. Wat mij betreft is er veel te weinig aandacht voor de geestelijke gevolgen van ziek zijn. Arbeidsongeschiktheid of het hebben van een ziekte is niet alleen een lichamelijk proces, maar evengoed een geestelijk proces. Het is een gevoel van rouw. Een definitief afscheid van wat eerst is geweest. Een afscheid van iets waar je enorm gehecht aan was, wat je lief was: je gezondheid. Ik denk dat dit rouwproces echt een ondergeschoven kindje is. Waar vaak aan voorbij wordt gegaan maar wat een hele diepe wond veroorzaakt.

Een moment dat alles verandert

Ik kan mij nog heel goed herinneren dat vlak voor de Pasen de arbeidsdeskundige bij mij thuis kwam. De paastakken stonden in de woonkamer, de chocolade-eitjes stonden op tafel. En aan het gele tafellaken gingen we in gesprek. En het eerste wat hij zei was: ”We gaan jou helemaal afkeuren”. Het was alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg. Nooit, nooit, nooit had ik dit verwacht. Hooguit misschien een dag minder werken maar 80-100% arbeidsongeschikt? Nee, nooit ofte nimmer. Ik hoorde hem nog vaag zeggen dat duidelijk was dat ik heel erg ziek was. Dat dit het beste was voor mijn gezondheid. Dat het beter voor mij was dat deze duidelijkheid er kwam. Als in een roes begeleidde ik hem naar de deur. Daar draaide hij zich om en zei: ”Je gelooft het nu misschien nog niet, maar ik denk dat je later zult beseffen dat dit het beste is wat je is overkomen”. Woest was ik, boos, opstandig. Machteloos voelde ik mij. Het beste wat mij is overkomen? Het voelde totaal niet zo.

Wat als er wél nazorg was geweest?

Toen de beslissing werd meegedeeld was ik zo murw geslagen. Ik denk dat het goed was geweest als er na een week of twee even contact met mij was opgenomen met de vraag hoe het ging. Had dat het verschil gemaakt? Ik denk van wel. Of: ik weet zeker van wel.

Pas later werd duidelijk dat ik van een burn-out in een depressie terecht was gekomen. Het heeft mij 4 jaar gekost om hier weer uit te komen. Had het verschil gemaakt als ik na dit gesprek was begeleid om uit dit rouwproces te komen? Ik denk van wel. Of: ik weet zeker van wel.

Of was het anders gelopen als er na een week of twee contact met mij was opgenomen met de vraag hoe het met mij ging? Het had misschien geholpen om wat eerder hulp te krijgen. Ik kon niets meer overzien. Geen begin, geen eind. Toen ging ik echt kopje onder. Uiteindelijk zag mijn huisarts dat het niet goed ging en heeft meteen hulp in werking gezet. Ondertussen is er veel kostbare tijd verloren gegaan en dat is jammer.

Ben je patiënt of gezondheidsverliezer?

Ik noem aan het begin van dit artikel de zieke een patiënt. Blijf je je hele verdere leven een patiënt? Ik weet dat dat zo voelt. Maar ik noem dit liever een gezondheidsverliezer.

Gezondheidsverliezer impliceert namelijk ook dat er zoiets is als gezondheid winnen. Ik denk dat dat niet zo voor de hand ligt, maar wel het woord “gezondheidherwinner”. En daar bedoel ik mee dat je ondanks je ziekte een stukje regie kunt herwinnen. Je herwint misschien geen gezondheid, maar je herwint regie op je leven.

Groeien door tegenslag: sterker dan ooit

What doesn’t kill you, makes you stronger oftewel: van tegenslag groei je. Misschien is dit nieuw voor je, maar er bestaat zoiets als posttraumatische groei. Na een tegenslag, of dit nu een ziekte, burn-out, een ongeluk of wat dan ook is, het kan helpen om juist stappen vooruit te zetten.

• Na ziekte of tegenslag is groei mogelijk.
• Dit noem je posttraumatische groei.
• Je leert omgaan met de situatie en je leert stappen vooruit te zetten.

Hulp van mij?

Aangenaam, ik ben Gea van der Veen, oprichter van Verlies van gezondheid.

Toekomst scheppen voor mensen die verlies van gezondheid ervaren: dat is wat mij bezielt! Mensen als jou herkenning bieden of een platform. Dat is wat ik graag wil en graag doe.

Wil je een online coachingsessie boeken, of misschien eerst even sparren over de mogelijkheden? Neem gerust contact met me op! Ik help je graag verder.