Ziek zijn is al ingewikkeld genoeg. Maar ziek zijn en collega zijn, voegt nog een extra laag toe. Zeker als de ziekte langer duurt, of blijvend is. Want hoe ga je als collega om met iemand die (tijdelijk) uitvalt? Wat mag je zeggen? Wat laat je beter? En wat als je zelf onzeker bent over wat gepast is?

Veel collega’s willen oprecht betrokken zijn. Ze voelen dat iemand ontbreekt. Ze willen iets zeggen, iets doen. Maar er is ook twijfel: Val ik iemand lastig? Maak ik het erger? Of erger nog: zeg ik iets doms?

Het gevolg? We zeggen maar niets. We wachten. En de afstand groeit. Terwijl de behoefte aan verbinding vaak juist groter is dan ooit.

Wat als je niets zegt tegen je zieke collega? (over stiltes die groter worden)

Wanneer een collega ziek is, is de eerste reflex vaak heel menselijk: bloemen sturen, een kaartje, een appje. Maar naarmate de tijd verstrijkt en iemand langer uit beeld is, wordt het moeilijker. Want wat zeg je nog na vier maanden? Of na een jaar?

Voor de zieke collega kan het dan gaan voelen alsof niemand meer aan hen denkt. Of alsof ze iets ingewikkelds zijn geworden. En voor jou als collega voelt het alsof je het eigenlijk niet goed kunt doen.

Voorbeeld:
Mirjam heeft al maanden niets gehoord van haar team. In het begin kwamen er nog berichtjes. Maar nu? Stilte. Ze vraagt zich af: denken ze dat ik me aanstel? Zijn ze me vergeten?

Tegelijk zit Thomas, een collega, met zijn handen in het haar. Hij denkt: ik wil iets laten horen, maar straks zeg ik het verkeerd. Ze heeft vast genoeg aan haar hoofd. En dus stuurt hij niets.

Beide willen contact. Maar de drempel is gegroeid.

Wat kun je wel vragen aan een zieke collega?

De echte vraag is misschien niet: Wat mag ik vragen? Maar: Wat bedoel ik met mijn vraag?

Vragen die voortkomen uit oprechte interesse, medemenselijkheid en respect, worden zelden als vervelend ervaren. Waar het misgaat, is wanneer een vraag vermengd is met ongeduld, oordeel of nieuwsgierigheid die niet helpend is.

Voorbeelden van vragen die meestal wel kunnen:

• “Ik denk aan je. Hoe is het vandaag met je?”
• “Is het oké als ik een keer bel of langskom? Alleen als je daar zin in hebt.”
• “Wat zou jij fijn vinden van ons als team?”

Voorbeelden van vragen die onbedoeld kunnen schuren:

• “Wanneer kom je weer terug?”
• “Het gaat toch wel weer een beetje, hè?”
• “Heb je al iets gehoord van de bedrijfsarts?”

Het verschil zit ‘m niet alleen in de woorden, maar vooral in de intentie.

Bang om iets verkeerds te zeggen? – Zo blijf je toch in contact

Achter veel stiltes zit angst. Angst om het verkeerd aan te pakken. En die angst is begrijpelijk. Maar hij doet iets raars: hij laat ons zwijgen, terwijl we eigenlijk willen verbinden.

Wat helpt, is om eerlijk te zijn over je eigen aarzeling. Bijvoorbeeld:

• “Ik weet niet zo goed wat passend is, maar ik wilde toch even laten weten dat ik aan je denk.”
• “Misschien is dit een gek moment, maar ik mis je.”

Voorbeeld:
Sven stuurt zijn collega Fatima na maanden een kort berichtje: “Ik weet niet of dit gelegen komt, maar ik wil even zeggen dat ik je mis in de lunchpauze. Jij hield altijd de boel in balans.”

Fatima huilt. Niet omdat het bericht te laat kwam, maar omdat het kwam. Omdat ze gezien werd als mens.

Als collega ben je geen hulpverlener

Het is niet jouw taak om iemand beter te maken, of alles goed te doen. Maar jouw rol als collega is wel van betekenis.

Juist het alledaagse contact kan iets zachts brengen. De herinnering dat iemand nog steeds onderdeel is van het geheel. Dat hij of zij niet vergeten is.

Dat kan groots of klein zijn:

• Een foto van het teamuitje sturen, met een warme tekst erbij.
• Een kaartje met alleen: “Je bent er nog bij.”
• Een korte voice note met je lach, je stem, je vriendschap.

Verbinding zit in menselijkheid.

Veelgestelde vragen – FAQ

Hier tref je enkele veelgestelde vragen.

Je kunt als collega het verschil maken

Ziekte maakt vaak eenzaam. En collega zijn is dan niet niks. Jij kunt een verschil maken, gewoon door je te laten zien. Niet omdat je het perfect weet. Maar omdat je er bent.

Hulp van mij?

Aangenaam, ik ben Gea van der Veen, oprichter van Verlies van gezondheid.

Als coach help ik teams en collega’s om ziekte op de werkvloer bespreekbaar te maken, zonder het zwaar te maken. Wil je hierover eens sparren? Dan ben je welkom.

Wil je een online coachingsessie boeken, of misschien eerst even sparren over de mogelijkheden? Neem gerust contact met me op! Ik help je graag verder.