Je gezondheid verliezen kan op heel veel manieren. Sommige momenten in je leven blijven voor altijd in je geheugen gegrift. Ze hebben een enorme impact en kunnen zowel positief als negatief zijn. Soms weet je nog exact wat je deed of waar je was op zo’n keerpunt.

Het moment waarop alles verandert: je weet nog precies waar je was

Denk bijvoorbeeld aan de terroristische aanslag op de Twin Towers op 9/11. Ik zat toen in de wachtkamer bij de fysiotherapeut en hoorde het bericht op de radio. De fysiotherapeut en ik dachten dat het een misplaatste grap was. Waarschijnlijk weet jij ook precies waar je was of wat je deed toen je definitief besefte dat je niet meer beter zou worden. Dat besef: dit is het dus, hier moet ik het mee doen is een keerpunt in je leven.

De klap van een diagnose: als je ineens ‘afgekeurd’ bent

Ik weet nog heel goed dat ik vlak voor Pasen thuis aan de eettafel zat. Alles was versierd met takken, paaseitjes en kuikentjes. Om 10.00 uur had ik een afspraak met de arbeidsdeskundige van het UWV. Na wat beleefdheden kwam hij met de conclusie: ik werd 80-100% arbeidsongeschikt bevonden.

Daarna hoorde ik nauwelijks nog iets van het gesprek. Alles ging langs me heen. Afgekeurd. Niet goed genoeg meer bevonden. Ik voelde me een ondeugdelijk artikel. Alsof er een groot stempel op mijn voorhoofd stond: jij bent niet meer. Je stelt niets meer voor!

Je kunt je voorstellen dat mijn Pasen een ramp was. Door mijn lichamelijke gebreken zakte ik langzaam maar zeker weg in een depressie.

Wie was ik nog met mijn ziekte? Die vraag heeft me lange tijd beziggehouden.

Een diagnose brengt duidelijkheid, maar ook verdriet

Een diagnose geeft helderheid. Hoe verschrikkelijk ook, je weet wat er mis is. Daar moet je het mee doen. Maar eerlijk? Dat is niet makkelijk. Zeker als het een progressieve aandoening betreft. En sowieso: je wordt ouder. Het verouderingsproces heeft invloed op jouw mankementen.

Ziek zonder diagnose: als niemand weet wat je hebt

Maar wat als er geen diagnose komt? Wat als je van het kastje naar de muur wordt gestuurd en niemand weet wat er met je aan de hand is? Je voelt je beroerd, je stelt je niet aan, maar er komt geen antwoord.

Artsen noemen dit SOLK (somatisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten). Maar wat doet dat met jou? Hoe ga je ermee om als niemand je kan vertellen wat er aan de hand is?

Accepteren van ziekte: moet dat echt?

Als je ziek bent, hoor je vaak dat je het moet accepteren. Maar als je twintig bent en klachten hebt die bij een tachtigjarige horen, kun je dat dan wel?

Het voelt oneerlijk. Je kunt boos, opstandig of zelfs woedend zijn. Mag dat? Kan dat? Of wil je vooral geen last zijn voor je omgeving?

Als genezing geen optie meer is: hoe dan verder?

Op het moment dat je weet: beter gaat het niet meer worden, val je in een gat.

Onze maatschappij is enorm gericht op gezond blijven. Overal vind je boeken, tijdschriften, columns en artikelen over gezondheid en vitaliteit. Er zijn talloze handleidingen voor een gezond leven.

Maar als je een chronische ziekte krijgt, waar is dan jouw handleiding?

• Hoe ga je verder met een verminderde gezondheid?
• Hoe maak je nog iets van het leven?
• Hoe vind je jouw waarde terug?

Dat zijn de vragen waar je een antwoord op zoekt.

Hulp van mij?

Aangenaam, ik ben Gea van der Veen, oprichter van Verlies van gezondheid

Toekomst scheppen voor mensen die verlies van gezondheid ervaren: dat is wat mij bezielt! Mensen als jou herkenning bieden of een platform. Dat is wat ik graag wil en graag doe.

Wil je een online coachingsessie boeken, of misschien eerst even sparren over de mogelijkheden? Neem gerust contact met me op! Ik help je graag verder.